က်ေနာ္မနက္က အိပ္ယာထေတာ့
ေကာင္းကင္မွာ မုိးကသာမလုိလုိနဲ ့ေမွာင္ေနတယ္
မ်က္နာသစ္ၿပီး အိပ္ယာေသးေနခ်ိန္မွာ
ေနက ပြင့္လာျပန္တယ္
ေနပြင့္ေတာ့ အ၀တ္အစားေတြ လွမ္းမလုိ ့
အ၀တ္ေတြ ယူလာေတာ့
မုိးကဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ ့ ရြာေတာ့တယ္။
လူဘ၀ဆုိတာ အၿမဲတမ္း ကံမဆုိးႏုိင္ဘူးဆုိတာကို
သိခဲ့တယ္။ က်ေနာ္လဲ အၾကားႀကီးသူ ့ကို မေစာင့္ရေတာ့ပါဘူး ။
သူျပန္လာေတာ့မွာပဲေနာ္
ေကာင္းကင္မွာ မုိးကသာမလုိလုိနဲ ့ေမွာင္ေနတယ္
မ်က္နာသစ္ၿပီး အိပ္ယာေသးေနခ်ိန္မွာ
ေနက ပြင့္လာျပန္တယ္
ေနပြင့္ေတာ့ အ၀တ္အစားေတြ လွမ္းမလုိ ့
အ၀တ္ေတြ ယူလာေတာ့
မုိးကဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ ့ ရြာေတာ့တယ္။
လူဘ၀ဆုိတာ အၿမဲတမ္း ကံမဆုိးႏုိင္ဘူးဆုိတာကို
သိခဲ့တယ္။ က်ေနာ္လဲ အၾကားႀကီးသူ ့ကို မေစာင့္ရေတာ့ပါဘူး ။
သူျပန္လာေတာ့မွာပဲေနာ္
No comments:
Post a Comment